kristeltebokkel

Al meer dan tien jaar laat ik mezelf online zien. Waar dat nu met foto’s en beeld van mezelf gaat, ging dat vroeger een stuk anoniemer. Een blog was in die tijd veel meer een online dagboek. Toch had ik een gat in de markt gevonden. Vond ik zelf.

Mijn eerste blog ging over muziek. Nederlandse bandjes. Nee, niet Nederlandstalige artiesten, maar écht goede muzikanten die op het punt van doorbreken stonden. In die tijd leefde ik voor muziek en ik wist zeker: Nederlandse bands zijn ook goed! Ik wilde hen een platform geven. Zo was ik een van de eersten die Kensington de hemel in prees.

Ik was fanatiek. Schreef minimaal één keer per maand over een nieuwe band, maar vaker nog elke week.

Toen gebeurde er alleen iets, waar ik nooit aan toe had moeten geven. Ik werd namelijk bang. Bang voor auteursrechtenclaims die ik niet zou kunnen betalen. Natuurlijk jatte ik geen content van anderen, maar ik voorzag de blogs wel van een foto van de band. En die foto’s waren niet door mij gemaakt.

Heb ik toen domme dingen gedaan?
Ja.

Heb ik daarvan geleerd?
Ja.

Ik weet nu dat je nooit zomaar moet stoppen met dat waar jij voor staat. Je moet je niet tegen laten houden door angst, zoals ik wel deed.
Ik had het prima kunnen oplossen door muzikanten te vragen om persfoto’s, maar mijn 16-jarige ik vond dat te eng. In plaats daarvan verwijderde ik de hele blog. Terwijl ik veel bezoekers had.

Ik heb daar nog steeds spijt van.

Angst is een slechte raadgever, lieve lezers. Je wilt jezelf beschermen, begrijpelijk, maar toch moet je altijd even voorbij die angst kijken.

Je kunt het.

Laat jezelf online zien. er is meer dan: ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. Jij bent die online zichtbaarheid waard.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

× Kan ik je helpen?